Dental implantın kuron ve abutmentini bağlamanın üç yolu

Hepimiz diş implantlarını duymuşuzdur, ancak diş implantlarının yapısı söz konusu olduğunda pek çok kişinin bu konuda pek bir şey bilmediği tahmin edilmektedir. Aslında diş implantları bütün bir implant değildir, üç bölümden oluşur: kök, abutment ve taç. Kron ve abutment arasındaki bağlantı implant cerrahisinde önemli bir adımdır. İmplantın başarısında veya başarısızlığında bağlantının kalitesi kilit rol oynar, peki implantın kuron ve abutmenti nasıl bağlanır?

Yaygın olarak kullanılan üç tür bağlantı yöntemi vardır:

(1) Yapıştırma: Üst yapıyı implantın dayanağına sabitlemek için çinko fosfat çimentosu, kendiliğinden sertleşen reçine vb. kullanın. Bu esnada protezin de üst yapıyla bütünleşmesi durumunda sabit bir kuron ve köprü restorasyonu oluşmuş olacaktır. Bu bağlantı yönteminin avantajı, kullanımının kolay olması ve iyi bir tutma etkisine sahip olmasıdır. Dezavantajı ise bir sorun oluştuğunda restorasyonun sökülmeden önce imha edilmesi gerekmesidir.

(2) Cıvatalı bağlantı: Üst yapı, prefabrike cıvatalarla implant abutmentine sabitlenir. Hasta kendi başına çıkarıp takamaz. Sabit bir protez gibi işlev görebilir. Sorunlar ortaya çıktığında, doktor onu çıkarabilir ve kapsamlı bir diş eti temizliği için periyodik olarak çıkarılabilir.

(3) Çıkarılabilir bağlantı: Protez, çift kron, çeşitli ataşmanlar (bar klips, cıvata kanalı, top klips), manyetik ataşmanlar vb. ile tutma kuvveti elde eder. Hasta kendi başına takarak çıkarılabilir bir protez haline gelebilir. Tutucunun bir kısmının hala abutmente sabit bir şekilde bağlanması gerekir.